Het is een ondiepe groeve, enkele meters onder het maaiveld. Je vindt er losse zee-egels, platen met zee-egels en zeeleliestengels en midden in de groeve is de plek voor het betere hakwerk. De kalk- / mergelbanken zijn goed splijtbaar met beitel en hamer. Elders liggen ook losse kleinere platen met egels (vaal los). Het is een mergelkalk / kalkmergel uit de Midden Jura, - Bajocien - Parkinsoniazone getuige een gevonden ammonietfragment van Parkinsonia sp. Fazies en fauna lijken erg op de Bathonienfauna aan de kust bij Calvados in Frankrijk, b.v. Luc sur Mer.

Wat we er kunnen vinden zijn:

Zee-egels: Acroselenia hemicidaroides WRIGHT en Acroselenia hemicidaroides bradfordensis COTTEAU. Mogelijk ook Acrosasenia pustulata FORBES soms met kauwapparaat. Uiteindelijk bleek één stuk na prepareren toch ruim 25 zee-egels te bevatten van de hiernaast weergegeven soort Acroselenia bradfordensis  COTTEAU. De plaat met zee-egels is 27 cm x 17 cm. hoog

Zeelelies vermoedelijk: Isocrinus nicoletti (THURMANN); Pentacrinites dargniesi (TERQUEM) & JOURD. En Chariocrinus andreae (DSOR)

Verder incidenteel: Cenoceras sp. div. brachiopoden, sponzen, mosselen (Trigonia, Plicatula, etc.)

Een vast excursiedoel voor enkele leden van de HGV is de “Clara”, een begrip voor mineralenliefhebbers.

De Grube Clara is een mijn bij Oberwolfach in het Zwarte Woud, waar bariet en fluoriet wordt gewonnen. Dagelijks wordt het materiaal met vrachtwagens naar het fabrieksterrein van de firma Sachtleben tussen Wolfach en Kirnbach getransporteerd en daar gestort om verwerkt te worden tot allerlei half- en eindproducten (zoals voor de aardolieindustrie en de verfindustrie, voor papier, machinebouw, sportzaalvloeren, isolatiedoek in de auto-industrie, lijm enz.).

De storthopen, die op die manier dus regelmatig ‘ververst’ worden, zijn tegen een geringe vergoeding (vooral verzekeringspremie), toegankelijk voor de mineralenliefhebbers (alleen volwassenen!).

De groeve is niet alleen bekend door de prachtige bariet en fluoriet, maar ook en vooral om de vele andere mineralen, die er te vinden zijn. Dat zijn er tot nu toe bijna 400!

De duur van een excursie is meestal vijf dagen, waarvan drie dagen onafgebroken wordt ‘gewerkt’. En dan is het ook wel genoeg.

Om uiteindelijk thuis – met de microscoop - van de vondsten te kunnen genieten, is hard werken, geduld en zoals altijd bij deze hobby een beetje geluk nodig: sjouwen, breken (ook thuis), determineren en in speciale doosjes bevestigen. Maar het resultaat is er naar! De kristallen van de micromineralen zijn, juist doordat ze zo klein zijn, heel fraai, kleurrijk en onbeschadigd. Hieronder treft u enkele voorbeelden van fraaie mineralen uit de Clara.

Ondanks drieënhalf uur (!) vastzitten op de grote rondweg bij Parijs waren we ruim voor het donker op de plek van bestemming. Iedereen kwam vrijwel te gelijkertijd aan, we konden meteen aan tafel (buiten, in de avondzon, op de veranda van een van de chaletjes). Gerard had een smakelijke pastasalade plus veel extra’s meegenomen. Hiernaast zien we de camping Les Peupliers in Couhé waar we verbleven Zie: http://www.lespeupliers.fr/

Bij het gehucht Les Maisons Blanches (in de buurt van Poitou) ligt een groeve waar al jaren niet meer gewerkt wordt. Deze is korte tijd motorcrossterrein geweest en vervolgens een diep bassin. Het water lekte weg en is nu weer helemaal begaanbaar en oké, behalve dan dat men in een hoekje is begonnen er een vuilstortplaats van te maken. Goede vondsten worden er altijd gedaan. De eerste dag (Paaszaterdag) via een supermarché gingen we linea recta naardeze groeve uit het Jura, het hoofddoel van onze tocht. Vorig jaar was hier een vuilnisstort aangelegd, een vindplaats dus die zijn zijn langste tijd leek te hebben gehad. Tot onze vreugde echter was de stort weer ongedaan gemaakt, al stond de gische sche kuil nu wel vol water.

Er was een nieuwe laag opengebro- ken, er lagen storthopen, het was er goed toeven. In het bos rondom de groeve veel voorjaars- bloemen, blauwe druifjes, viooltjes, hyacinten, primula’s en bloeiend mos.

Tweede  Paasdag was alles dicht. Omdat we krap in onze benzine zaten, besloten we dicht bij huis te blijven. Opnieuw lekker warm in de zon. Lunch op oude plek, naast het hunebed. ‘s Middags de  grote hoop stenen doorzocht. Daar bleken flinke ammonieten in te zitten - enkele mooie Macrocepahlites- en Perisphinctessoorten -  we hakten er lustig op los en hadden zo’n rijke buit dat we die nauwelijks konden meenemen.

De dag erop zouden we oorspronkelijk naar het noorden rijden om in de omgeving van Châtellerault naar artefacten en jaspis te speuren. Omdat daar echter al eerder intensief gezocht was besloten we in Couhé te blijven. Bovendien wilden we de vondsten selecteren en overtollig gesteente weghakken; het was te massaal om mee te nemen. Omdat we het nu eenmaal niet konden laten toch ook nu nog een paar nieuwe ammonieten verschalkt. Verder gewandeld in en rond het oude stadje Couhé, foto’s gemaakt, kaas en wijn gekocht voor thuis. We vertrokken vroeg want het is een hele reis. Zonder tegenvallers reden we in colonne naar Nederland. Daar was nog tijd voldoende om op een gezellig terras op de Grote Markt van Bergen op Zoom na te praten bij een glaasje en een maaltijd.

Kortom: het was geslaagde tocht!